Prolog.†

Kolejny piękny dzień... I kogo ja chcę oszukać?!... Bo na pewno nie siebie. Szczerze to mam dość już tego życia. Zawsze wszyscy myśleli, że jestem pełną życia dziewczyną, ale od paru lat tak nie jest. Mając 15 lat zakochałam się w pewnym chłopaku z niezbyt dobrej rodziny. Przez niego moje życie diametralnie się zmieniło. Zawsze byłam grzeczną dziewczynką. Niestety zaczęłam pić, palić aby mu tylko zaimponować i dopasować się do jego "zajebistego" towarzystwa. Byłam głupia. Czekałam na jego ruch wiele miesięcy, aż w końcu wykonał go, ale był to największy błąd w moim życiu, że mu na to pozwoliłam. On pijany przyszedł do mnie do domu i powiedział, że musi ze mną poważnie porozmawiać. Gdy zostaliśmy sami pocałował mnie, ale nie raz, nie dwa. Tego było dużo. A najgorsze jest to, że ja na to pozwoliłam. Na następny dzień, powiedział, że nic nie pamięta i że ma wyjebane na to wszystko bo kocha inną dziewczynę. Załamałam się. Od tamtej pory zaczęłam się ciąć, przestałam wierzyć ludziom, po prostu zamknęłam się w sobie. Dzięki niemu mam tak samo wyjebane po całości jak on. Żałuję, że go poznałam i codziennie zastanawiam się jak to by było gdybym go nie poznała. Jestem zmuszona, by żyć. Nie dla siebie, ani dla nikogo. Robię to dlatego, że moi wrogowie nie znoszą gdy im pokazuje, że nie obchodzi mnie ich zdanie. Kocham gdy są wściekli.